Zaim Imamovic Biografija

Zaim Imamovic (Mrkonjic Grad, 26. august 1920. – Sarajevo, 2. februar 1994), bosanskohercegovacki interpretator sevdalinke.

Ime Zaima Imamovica, kao estradnog narodnog umjetnika, interpretatora, kompozitora, ostalo je upisano u antologiju sevdahlinke i pjesama drugih naroda. Vecinu svoga zivota proveo je u tumacenju i interpretiranju sevdalinke.

Po rodjenju iz Mrkonjic Grada nakon godinu dana sa svojim roditeljima prelazi da zivi u Travnik i nastanjuju se na periferiji zvanoj “Bojna”. Tu je proveo petnaestak godina, dok se 1936. godine nije nastanio u Sarajevu. Ostao je bolan za Travnikom.

U Sarajevu je ucio tekstilni zanat, a pomalo je svirao na dvorednoj harmonici koju mu je otac kupio. Njegov brat Hadze i sestra Dula u to vrijeme bili su clanovi MKUD “Gajret”.
Na probi MKUD “Gajret” horovoda Cvjetko Rihtman pristao je da cuje Zaima kako pjeva i odmah ga zadrzao. Zaim je tekstilni zanat napustio u jesen 1939. godine. Pored pjevanja u horu nastupao je na zabavama Drustva prateci se sam uz harmoniku.

Karijera
Prava njegova karijera pocinje 10. aprila 1945. godine. Tada pristupa Radio stanici Sarajevo. Svojim glasom i osjecajem opija slusaoce. Upravo tih dana Radio Sarajevo pocinje sa emitovanjem programa i okuplja pjevace.
U to vrijeme se Zaim predstavio sa tri melodije po kojima smo ga zapamtili: ”Gledaj me draga”, ”Mujo kuje konja po mjesecu” i ”Konja vodim, pjeske hodim”.

Njegovi uzori su bili danas skoro zaboravljeni pjevaci: Resad Beslagic iz Tuzle i Sulejman Dzakic. Najvise je suradivao sa tekstopiscima Jozom Penavom, Safetom Kafedzicem i Nikolom Skrbom.
Gostovao je u Parizu, Becu, Sofiji i na Bliskom istoku, a ucestvovao je i na internacionalnom festivalu narodne muzike u marokanskom gradu Merekes kao predstavnik jugoslavenske radio-difuzije.

6. aprila 1979. godine Skupstina grada Sarajeva nagraduje ga Sestoaprilskom nagradom grada Sarajeva “za njegove stare izvorne bosanske narodne pjesme i za originalne interpretacije”.
U ratu 1992. godine pa do smrti Zaim je prezivljavao. Svoje posljednje stihove napisao je ratne 1993. u Sarajevu:

Svud po svijetu kuda sam hodio
nase zelje, pozdrav pronosio.
Ostat ce Bosna kao sto je bila
k'o biser sjajna, ponosna i mila.

Nakon njegove smrti izdata je knjiga pod naslovom ”Slovo o Zaimu”, u prilogu 10 audio kaseta njegovih najboljih interpretacija pohranjenih u rucno rezbarenoj drvenoj sehari. 1. novembra 1997. izdata je i postanska markica sa likom Zaima Imamovica, koja je stampana u tirazu od 50.000 primjeraka, a sedam godina kasnije, 2004. u izdanju izdavacke kuce Buybook, Sarajevo izlazi i knjiga “Pjesma srca moga – 100 najljepsih pjesama”, koju su priredili Farah Tahirbegovic i Damir Imamovic, Zaimov unuk.

Najpoznatije interpretacije: Bosno moja, divna, mila, Kraj tanahna sadrvana, Evo ovu rumen-ruzu, Na djerdjefu veze Fata, Stara staza-(Vec godina dana evo)….

Komentariši

Vaša email adresa neće biti objavljivana. Neophodna polja su označena sa *